TROUWDAG.....de speech

Wat een prachtig stel he :-)

Dank jullie wel voor alle berichtjes!

haha elke keer als we ergens komen zeggen ze dat Lein

op Do lijkt :-)

We zijn nog aan het bij komen,maar wil jullie mee nemen

en mijn speech laten horen

(pfffff niet veel naar Lein gekeken dus....ff niet gehuild :-)

• Ik wil iedereen welkom heten op deze prachtige trouwdag van Marjolein en Paul.

• Ik ben Karin de moeder van marjolein en wil jullie meenemen in het leven van Marjolein.

• Geboren op 20-10-1985

• Een ini mini meisje van 2150 gram en 43 cm (daar is nu niets meer van te zien )

• Een kind dat altijd buiten speelde en vies worden is geen probleem.(dat is nu wel anders)

• In de loop der jaren werd lein een meisje meisje.

• Samen met Steffie kon ze uren spelen met barbies

• Ze werd Netjes, wilde rokjes en jurkjes aan en MERK kleding maar

• Ook make up werd favoriet. Alleen die wenkbrauwen die waren niet zoals ze hoorde zijn.

• Maar epileren deed wel heel zeer……dus nam ze een grote schaar en knipte haar wenkbrauwen netjes, ape trots dat ze was.

• En daar hoorde natuurlijk ook gladde benen bij, dus scheren. Alleen begreep Lein niet zo goed dat je dan niet OP de wastafel moest zitten.

• Het gevolg…de wastafel compleet uit de muur gerukt, tja hoe moest ik dit nu weer goed praten bij de woningbouw

• De tijd van jongens kwam dus ook al gauw, met haar lange blonde haar viel ze op.

• Maar marjolein was kieskeurig en hield jongens ook graag aan het lijntje.

• Zo zaten we op een avond (het was een zomerse dag) in de woonkamer en zagen en klas genootje tig keer langs ons huis open.

• In de hoop een blik te vangen van marjolein. Dus wij gluurden stiekem naar buiten.

• En het jochie lette alleen op Marjolein en liep pardoes tegen de lantaarnpaal aan die voor ons huis stond.

• Zo werd lein groot, ging naar de grote stad op school, en kwam herhaaldelijk laat thuis omdat ze weer op school was blijven hangen.

• Ging uit en genoot van alles om zich heen.

• Mode was een belangrijk iets, tja en wat te doen als de mode hoge zwarte laarzen voorschrijft en je benen nog te dun zijn voor laarzen….

• Dan vraag je het je moeder of die dat even voor je kunt oplossen.

• Zo werden er hoge zwarte laarzen gekocht en zat ik een hele avond achter de naaimachine om de rits eruit te halen, ze passend te maken voor haar benen zodat de rits er weer ingezet kon worden en Lein de laarzen had die ze wilde.

• Op een dag ze was 18 en wilde niet meer met ons op vakantie maar alleen.

• Griekenland zou het worden samen met een vriendin, voor het eerst vliegen.

• Nu vond ik dat als moeder helemaal niets maar ja kinderen worden groot en vliegen uit.

• Samen brachten wij haar naar Groningen waar ze samen de trein zouden pakken naar Schiphol.

• Vol spanning en gegiechel nam lein afscheid.

• Dat ik in de auto zat te huilen van angst mijn kleine meid zo ver weg daar had ze gelukkig geen weet van.

• Op Schiphol stuurde ze nog wat sms’jes. Toen hoorde ik niets meer….stilte.

• Gelukkig had ik alle gegevens van het vliegtuig dus ik kon zo nakijken op teletekst of ze al vloog.

• Niets…………de uren verstreken en ik had het niet meer….

• Tja, wat doe je dan als moeder….juist je belt Schiphol de balie van volgens mij was het Martinair en vroeg bijna huilend of mijn dochter al geland was en wat ze deden als iemand bang was tijdens het vliegen.

• Het was toch haar eerste keer, dus wie weet was ze wel heel bang, kan toch?

• De mevrouw vertelde me dat ze zo zou landen en alles goed kwam.

• Een uur later een sms van Lein……het vliegen was geweldig! (had ik daarvoor bijna een dag de zenuwen gehad)

• Zo kon haar vakantie beginnen.

• Krijg ik opeens een sms van lein, mama ik voel me zo ziek….ja hoor dacht ik bah en nu zit ze daar en ben ik hier.

• Na wat ge sms belde ik haar op wat is er aan de hand?

• Mama ik voel me zo ziek, wat heb je dan vroeg ik …

• En geloof het of niet ze was ziek van verliefdheid op een jongen…en degene die daarvoor verantwoordelijk was PAUL.

• Ik vroeg nog gauw toch geen Griek he lein (ik zag mijn dochter al emigreren)

• Nee, mama hij komt uit Ermelo, moest eerst ff de route planner nakijken om te zien waar dat lag,

• Toen Lein weer terug kwam van vakantie, zat Paul nog in Griekenland samen met een vriend.

• Na een week kwam lein blij beneden Paul komt zei ze, hij komt zondag hier.

• Ik zie het nog voor me, daar kwam hij aan, lein rende naar buiten en ze vlogen elkaar in de armen eindelijk nam ze hem mee naar binnen.

• En daar stond hij…….alsof hij al jaren bij ons kwam, lachend en blij en spontaan, zoals Paul is.

• Vanaf dat moment hadden ze dikke verkering en het ene weekend waren ze in Eelde bij ons en het andere weekend in Ermelo.

• Lein ging dan met de trein, totdat ze haar rijbewijs haalde en een autootje kocht.

• Samen met Kars ging ze op pad en kwam thuis met Een rode golf want dat was de enige auto die ze wilde.

• Dus heen en weer rijden werd het elk weekend.

• Na verloop van tijd wilden ze samen wonen, en opeens gingen ze een huis bekijken.

• En drie week later was ze de deur uit…….

• Moeilijk vond ze het in begin best, weg bij ons en ze miste ons.

• Wij zagen dat ze gelukkig was met Paul, hij was de jongen van haar dromen en maakt haar gelukkig.

• Dus voor mij een hele gerust stelling haar achter te laten in Ermelo.

• Hans en Helma dankzij jullie krijgen wij er een geweldige zoon bij dank jullie wel hiervoor!

• Paul je hebt vanaf het begin mijn hart gestolen.

• Wij geven onze Lein graag aan jou, wetend dat jij haar super gelukkig maakt.

• Ook namens je vader spreek ik hier, die vol van trots jou heeft weggeven aan Paul

•

• Wij wensen jullie een geweldige toekomst samen en hopen te blijven genieten van jullie geluk samen!

•

• Daar wil ik graag het glas op heffen …….Op Lein en Paul!