Geluk…Toeval……….

Soms heb je van die momenten dat je terug kijkt ,alle mooie en minder mooie momenten als een film aan je voorbij gaan.
Heb al jong in mijn leven geleerd dat het leven niet altijd fijn is,
Als kind een nare jeugd gehad,dus met 17 de deur uit,samen wonen..
Met de vader van mijn twee meiden,dat geluk zat er niet in..
Sommige mensen zijn nu eenmaal niet monogaam,tja…….
Dus gescheiden toen ik 25 was ,met  twee dochters,1en 4 verder.
Vele dalen,maar ik was gelukkig zo met ons drieën .
We hadden ondanks weinig geld een gelukkig gezinnetje.
Na 12 jaar alleen te zijn geweest,wat een bewuste keuze was,voor mij geen man meer,riep wel eens gekscherend en anders doe me maar een zeeman die is twee weken thuis en gaat dan weer :-)
Toch deed ik altijd verschrikkelijk mijn best om van de stempel
alleenstaande oudergezin af te komen.
Ik zou en moest bewijzen dat mijn kinderen en mijn opvoeding niet minder was als in een gezin,en tuurlijk ik kon dat alleen en had daarbij niemand nodig…………
Dit vechten heeft  als resultaat “zwaar overspannen”opgeleverd.
In die tijd leerde ik Kars kennen (nou ja dat bleek niet de eerste keer)
Via via op het internet vond Kars mij…..en dacht he die vrouw ken ik.
Dus we kregen via internet contact,met mijn meiden 12+16 zaten we achter de computer en melde Kars zich aan.
“Ik ben wel eens bij je geweest,en heb wel eens koffie bij je gedronken”: zei ie.
Ik dacht nog ik ken geen Kars ,(die vent is gek)
Maar al chattend over het net,kwam ik erachter……..
Mijn ouders (inmiddels overleden) woonden bij Kars in de straat.
Dus ik ging toen ze daar net woonden met de bus naar mijn ouders,het was een nieuwbouw wijk dus ik had geen flauw idee waar ik uit moest stappen,dus vroeg het aan de buschauffeur (dat was dus Kars)
Hij vertelde me later dat ik toen veel indruk op hem had gemaakt,hij eerlijk gezegd niet op mij want ik lette niet op mannen :-)
avonds wilde Kars even wat vragen aan mijn vader en VOILA daar zat ik,hoezo toeval………
en toen mijn vader zijn terras wilde vervangen mocht ik de waaltje hebben voor in mijn tuin.
Doordat mijn vader geen aanhanger had,vroeg hij dus of Kars wilde helpen om de steentje naar mij te brengen.
Dus ongemerkt waren we elkaar al telkens tegen gekomen.
Na wat heen en weer gechat van 3 week ,spraken we af…
Hij had gevraagd als je weer bij je zusje komt (die ook in dezelfde straat woonde als Kars en mijn ouders) kom je maar eens koffie drinken zorg ik voor taart.
Dus ik heel voorzichtig afgesproken om een taartje te komen eten….
Heb eigenlijk alleen maar gehuild(was te erg overspannen en zat zwaar onder de medicijnen)Maar Kars bleef komen,we werden echte vrienden.
Ik vertelde nog,als je ooit meer voor me voelt hoef ik dat niet te weten,want daar heb ik geen zin in………..
Daar heeft Kars zich dus niet aan gehouden :-)
Na een wandeling in het park met de honden,vertelde hij mij dat hij meer voelde als een vriend ……….en zo zijn wij samen aan onze toekomst begonnen.
Zijn we gaan samenwonen,heeft Kars mijn vader (op zijn sterfbed) nog om zijn toestemming gevraagd mij te mogen trouwen.
En zo ben ik in 2003 met mijn grote LIEFDE getrouwd,hoezo toeval…
   


Liefs Karin