Het vervolg......Wonen en co.....

Omdat niet iedereen het artikel kan lezen heb ik het voor jullie nagetypt .......dit was de tekst die bij onze foto's stond in de woonbijlage van het Dagblad van het Noorden....

Rijtjespaleis vol BROCANTE


Je ziet het er bijna niet aan af, maar deze ooit zo simpele doorzonwoning in de Asserwijk Larix is met heel veel noeste arbeid, gouden ideeën, en een flinke portie creativiteit herschapen in een waar paleisje.

Goed, het kunstige smeedijzeren hek om de voortuin doet al iets vermoeden.

De keurig in vorm geknipte Engelse haagjes misschien ook Maar pas als je de hal en daarna de woonkamer binnen stapt van Karin en Kars besef je hoeveel werk hiervoor moet zijn verzet.

“Toen we hier zes jaar geleden voor het eerst gingen kijken, wilde Karin er beslist niet aan, ze vond het afschuwelijk”, herinnert Kars zich nog met smaak.

“Pas toen ik had gezegd hoe ik het zou veranderen, werd zij ook enthousiast.

Ik kende haar smaak, en wist precies hoe ik het ook voor haar aantrekkelijk moest maken.

En dat is goed gelukt, dacht ik zo”.

En dus werd de doorzonkamer meteen maar flink uitgebroken. Kwam er een flinke aanbouw aan de achterkant, ging de oude Bruynzeel keuken inclusief uitschuifbare broodplank er rigoureus uit, kwam er een schouw waar eerst de deur zat en werd er tegen het plafond een afgedankte fabrieksvloer getimmerd.

Verder kwam er buiten tegen het huis een riante overkapping, werd in de tuin een vijver aangelegd en werd er en passant ook nog even 2000 kilo onkruid verwijderd.

Na de gigantische klussen,grotendeels uitgevoed door henzelf,werd er minstens nog eens zoveel tijd aan de vervolmaking en de inrichting besteed. Meestal het pakkie-an van Karin,die voor aanvullende zware bouw-,breek-en metselpraktijken vanzelf sprekend altijd een beroep op Kars kon doen.

“Maar vergis je niet: zij pakt zelf net zo hard aan als ik hoor!

Alle muren heeft zijzelf gestuukt, en een boormachine bedienen kunnen we echt wel alle twee.

Maar we voelen elkaar echt wel goed aan:zij weet meestal precies wat ze wil,en dan kijk ik of het ook mogelijk is. Andersom hoef ik maar een schetsje te maken, en dan kan zij zich al voorstellen hoe het wordt.”

Over de smaak waren ze het in het algauw eens: brocante moest het worden, sfeervol landelijk, warm, klassiek, en kleurrijk.

Karin: “Ik ben geen mens van wit-wit-wit, Ik heb wel altijd gauw in mijn hoofd hoe ik het wil hebben.

De Muren werden dus,eh :antraciet. Best wel heftig,zo’n zwarte muur,maar je schrikt er niet van als je het voor het eerst ziet,want dat is ook weer niet de bedoeling natuurlijk. Nadat de overkapping buiten klaar was, werd het wel een beetje donker binnen, dus toen heb ik de muren toch maar een tintje lichter geverfd.

Maar we hebben geen van beiden iets met dat strakke, moderne, Creatief en steriel, dat gaat niet samen hé!

Het is bij mij wel zo dat ik terwijl ik aan het opruimen ben opeens denk van :He,als ik dat daar zo neerzet,is het nog leuker. En dan vergeet ik dus waar ik mee bezig was, en sta ik zo opeens weer een muurtje te sausen of zoiets, dan ben ik helemaal in mijn ding, zeg maar.”

Kars maakt er maar grapjes over:”Soms kom ik thuis en zit er weer een andere kleur op de muur. Of erger nog, dan denk ik: hé, dit is mijn huis helemaal niet!De sleutel past nog net, maar anders…..

Het spreekt voor zich dat alle verbouwingen, uitbreidingen, verfraaiingen en zorgvuldig bij elkaar gezochte, gekochte en zelfgemaakte woonaccessoires handenvol tijd en geld hebben gekost, de afgelopen zes jaar.

Gelukkig heeft Karin van haar passie voor styling en inrichting inmiddels zo’n beetje haar beroep kunnen maken,met een eigen webwoonwinkel aan huis:BROCAATJE, een combinatie van brocante en Kaatje, zoals zij meestal wordt genoemd.

“En we beseffen ook heel goed dat geluk niet in het materiële zit, in elke twee jaar een nieuw bankstel. Wij hebben er juist veel plezier in om oude spullen zelf op te knappen en weer mooi te maken, of juist gewoon lekker oud te laten.

De kinderen vroegen vroeger altijd ook al: ‘Moeten die planken niet geschuurd?Horen die zwarte spikkels op die spiegel?En ..ja: die horen erop, en nee, die hoeven niet geschuurd!”

“Natuurlijk is zo’n huis als dit nooit echt ‘af’:we blijven bezig met veranderen, we blijven dromen. Het kan ook niet allemaal tegelijk he?

En sinds Kars in het ziekenhuis heeft gelegen besef je eens te meer dat wat wij samen hebben veel belangrijker is dan dat de badkamer eigenlijk nog niet klaar is,dat ons innerlijk geluk meer waard is dan dat het kastje dat er nog steeds niet hangt.

Ach,het mooiste compliment is toch wel wanneer mensen hier komen en dan zeggen dat het is als een warme deken voelt. Of als bezoekers van de website door de foto’s denken dat we op een grote vrijstaande boerderij of in een grachtenpand wonen of zo.

Misschien ooit nog wel eens………….”